ما از اول هم به حرف دشمن و رسانه های خبری او گوش نمی دادیم.ما اگر نبود شنیدن اعلامیه های امام (ره) هیچوقت پیچ رادیومان را روی موج بی بی سی نمی بردیم.ما بعد از پیروزی انقلاب تلویزیون رنگی خریدیم تا اخبار را با رنگ انقلاب ببینیم.ما اصلا چشممان به دهان امام بود و اصل خبرها را از او می شنیدیم و اگر چیزی را نمی شنیدیم باور می کردیم نباید بشنویم.اما بعدا آنقدر کتاب از سخنان و ملاقاتهای امام چاپ شد که همه خبرها را شنیدیم.
ما دنبال ماهواره هم نبودیم.چون فکر می کردیم تولیدات بعد از انقلاب خیلی قشنگ و دل نشین است.ما دوست داشتیم روزبه روز تولیدات رسانه ایمان زیباتر و جذابتر شود.تا آنجا که در جشنواره های جهانی بهترین جایزه ها را بردیم.ما دنبال اخبار نبودیم.چون روزنامه آنقدرداشتیم که بتوانیم خبرها را در یکی از آن روزنامه ها پیدا کنیم.ما به خودکفایی گندم رسیده بودیم و افتخار می کردیم.ما در کشورمان خیلی چیزها کم داشتیم اما آنچه داشتیم را دوست می داشتیم.ما دنبال سایتهای خبری هم نبودیم.چون خبرگزاری ها یکی یکی افتتاح می شدند ودر هر زمینه می توانستیم بهترین خبرها را از منابع داخلی بگیریم.ما آنقدر تولید کتاب داشتیم که رفتن به کتاب فروشی را باید در برنامه هر هفته و کتابخانه را در برنامه های روزانه مان قرار می دادیم.ما حق رای هم داشتیم.خودمان انتخاب می کردیم.
این بار هم خودمان انتخاب کردیم.ما 40 میلیون نفر شدیم و باعث افتخار کشور.اما داستان اشتقاق قاره ها کم کم زلزله ایی در میانمان ایجاد کرد.اما 13 میلیون ادعایی شان را از داستان کل 40 میلیون جدا کردند.بعد ما سوال کردیم.بعد به سوالاتمان درست جواب ندادند.بعد اعتراض کردیم.گفتند اعتراض وارد نیست.بعد آمدیم در خیابان ایستادیم.گاز اشک آور زدند.اولین بار بود که پلیس قیافه ضد شورش پیدا کرده بود.بعد اجازه راهپیمایی خواستیم .مکرر در مکرر.اجازه ندادند.منتظر ماندیم تا تلویزیون درباره این اتفاقات صحبت کند.کرد.اما همه اش با پرخاش و بداخلاقی.ما افتخار آفرین بودیم اما انگار دیگر کسی ما را قبول نداشت. همه آمدند و محکوم کردند اما یک نفر نگفت اصل ماجرا چیست . ما منتظر بودیم از بین گفته ها بهترین را انتخاب کنیم. اما گفته ها همه از یک طرف صادر می شد. بعد ما به خبرگزاری ها و سایت ها مراجعه کردیم.آنها فیلتر شدند. روزنامه ها بسته شدند.و اخبار رادیو و تلویزیون در بی خبری ما را نگه داشت.حالا ما گوشمان به دهانه رسانه های انقلاب است به دهان رهبری است . به صدا و سیماست.اما خبری نمی رسد. ما هنوز سوال داریم.حق دانستن را با اعلام مجرم بودن نمی شود سلب کرد.ما نمی دانستیم 3 بی گناه در جای بی اصل و نسبی مثل کهریزک کشته شدند.صدا و سیما هی پنهان کاری کرد.تا بالاخره رهبری دستور تعطیل کهریزک را صادر کرد.ما هنوز هم گوشمان به دهان رهبری است.دیشب رسانه های عصبانی دشمن را نشان دادید.آنها عصبانی بودند چون می دیدند ما گوش به فرمان آنها نیستیم.بگذار هر چه می خواهند فریاد بزنند.ما گوش به رسانه های داخلی هستیم.اگر شما آزادی خبری در کشور بر قرار نکنید پس چه فرقی است میان شما و دیکتا توری مثل شاه؟ما هرگز آشوبگر نبوده ایم و نیستیم ولی هنوز سوال داریم. لطفا سعی نکنید داستان انتخابات را به آشوب خود ساخته تبدل کنید.ما تا پاسخ قانع کننده نگیریم, در موضع سوال می مانیم.
ما دنبال ماهواره هم نبودیم.چون فکر می کردیم تولیدات بعد از انقلاب خیلی قشنگ و دل نشین است.ما دوست داشتیم روزبه روز تولیدات رسانه ایمان زیباتر و جذابتر شود.تا آنجا که در جشنواره های جهانی بهترین جایزه ها را بردیم.ما دنبال اخبار نبودیم.چون روزنامه آنقدرداشتیم که بتوانیم خبرها را در یکی از آن روزنامه ها پیدا کنیم.ما به خودکفایی گندم رسیده بودیم و افتخار می کردیم.ما در کشورمان خیلی چیزها کم داشتیم اما آنچه داشتیم را دوست می داشتیم.ما دنبال سایتهای خبری هم نبودیم.چون خبرگزاری ها یکی یکی افتتاح می شدند ودر هر زمینه می توانستیم بهترین خبرها را از منابع داخلی بگیریم.ما آنقدر تولید کتاب داشتیم که رفتن به کتاب فروشی را باید در برنامه هر هفته و کتابخانه را در برنامه های روزانه مان قرار می دادیم.ما حق رای هم داشتیم.خودمان انتخاب می کردیم.
این بار هم خودمان انتخاب کردیم.ما 40 میلیون نفر شدیم و باعث افتخار کشور.اما داستان اشتقاق قاره ها کم کم زلزله ایی در میانمان ایجاد کرد.اما 13 میلیون ادعایی شان را از داستان کل 40 میلیون جدا کردند.بعد ما سوال کردیم.بعد به سوالاتمان درست جواب ندادند.بعد اعتراض کردیم.گفتند اعتراض وارد نیست.بعد آمدیم در خیابان ایستادیم.گاز اشک آور زدند.اولین بار بود که پلیس قیافه ضد شورش پیدا کرده بود.بعد اجازه راهپیمایی خواستیم .مکرر در مکرر.اجازه ندادند.منتظر ماندیم تا تلویزیون درباره این اتفاقات صحبت کند.کرد.اما همه اش با پرخاش و بداخلاقی.ما افتخار آفرین بودیم اما انگار دیگر کسی ما را قبول نداشت. همه آمدند و محکوم کردند اما یک نفر نگفت اصل ماجرا چیست . ما منتظر بودیم از بین گفته ها بهترین را انتخاب کنیم. اما گفته ها همه از یک طرف صادر می شد. بعد ما به خبرگزاری ها و سایت ها مراجعه کردیم.آنها فیلتر شدند. روزنامه ها بسته شدند.و اخبار رادیو و تلویزیون در بی خبری ما را نگه داشت.حالا ما گوشمان به دهانه رسانه های انقلاب است به دهان رهبری است . به صدا و سیماست.اما خبری نمی رسد. ما هنوز سوال داریم.حق دانستن را با اعلام مجرم بودن نمی شود سلب کرد.ما نمی دانستیم 3 بی گناه در جای بی اصل و نسبی مثل کهریزک کشته شدند.صدا و سیما هی پنهان کاری کرد.تا بالاخره رهبری دستور تعطیل کهریزک را صادر کرد.ما هنوز هم گوشمان به دهان رهبری است.دیشب رسانه های عصبانی دشمن را نشان دادید.آنها عصبانی بودند چون می دیدند ما گوش به فرمان آنها نیستیم.بگذار هر چه می خواهند فریاد بزنند.ما گوش به رسانه های داخلی هستیم.اگر شما آزادی خبری در کشور بر قرار نکنید پس چه فرقی است میان شما و دیکتا توری مثل شاه؟ما هرگز آشوبگر نبوده ایم و نیستیم ولی هنوز سوال داریم. لطفا سعی نکنید داستان انتخابات را به آشوب خود ساخته تبدل کنید.ما تا پاسخ قانع کننده نگیریم, در موضع سوال می مانیم.
مرضیه لبخند
mlabkhand@gmail.com
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر